- وقایع نگار
- چهارشنبه ۲۶ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۷ ]
- وقایع نگار
- شنبه ۲۲ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۷ ]
مرد گفت: همه چیز تمام شد. من برگشتم.
چمدان را روی زمین گذاشت و به سوی زن قدم برداشت.
زن روبرنگرداند تا ببیند. در حالیکه دست ها را از پُشت به پیشخوانِ آشپزخانه چِفت کرده، تکیه اَش را به آنجا داده بود که مرد روبرویَش ایستاد و با تکان ها و نوازش های مُلایم او را به خودش آورد.
ذهنِ زن فریاد می زد: "تکانم نده! لطفاً..." و انگار که با هر تکان هجوم خاطراتِ تلخِ گذشته اَش پیش زمینۀ چشمان َش می شد.
ناخودآگاه پِلک بَر هم زد و دست ها را جلوی صورت َش تکان داد تا همه چیز را فراموش کند.
نگاه َش به مرد که اُفتاد، نفرت سیاهی شد و چشمان َش را پُر کرد. پَس اُفتاد. حالا دُرُست مرد همه اَش را در بَر گرفته بود.
برقِ هراس و شادمانی در چشمانِ مرد منزل کرده بود. زن را بلند کرد: "بهتر است حالا که برگشته اَم استراحت کنی. وقت زیاد است... دیگر نیازی نیست نگران چیزی باشی."
سپس به کاسه های پخش و پَلا روی میز اشاره کرد: "دیگر حتی لازم نیست آشپزی کنی. هر روز صبح به صبح به خیابان ها بزنی تا تدارکِ یک روز بی مرا بکِشی. دیگر حتی نیازی نیست برای اسکلت های مرغ در صف بایستی و نسیه بیاوری. با فکرِ پُر از قرض و قوله پشتِ این اُجاق گازِ لَکَنده بایستی و سوپ درست کنی. من برگشته اَم. می دانی این یعنی چی؟ یعنی خوشبختی برگشته! یعنی خداحافظ غم. خداحافظ بیگاری."
زن احساس می کرد با هر کلمه از جملۀ مرد سَرَش به دَوَران می اُفتد. با چشم های بسته دست هایش را بر روی کابینت ها می کِشید تا تعادل َش را حفظ کند.
مرد کلمات را به سادگی بر زبان می راند در حالی که از درکِ حالِ زن عاجز بود.
سَدِ راهِ زن شد و برای اولین بار حس کرد غُبار زیادی بر چهرۀ زن نشسته...
زن با صدای گرفته شروع کرد: "هیچ می دانی پس از تو تمامِ دلخوشی های من همین بوده؟ که صبح به صبح آوارۀ خیابان ها شوم، در صف بایستم و اسکلت مرغ بگیرم تا پشتِ این لَکَنده سوپ درست کنم! اینطوری فرصت بیشتری داشتم فراموشت کنم و همینطور فرصتِ درکِ زنده ماندنم را. دیر شده... برای همه چیز. برای آواره نشدن، برای زن بودن و زنانگی کردن هایم دیر شده. دیر کردی. دیر کردنت به من فهماند در حینِ زن بودن باید همزمان مرد باشم. زن بودن از یادم رفته... برگرد!"
- وقایع نگار
- چهارشنبه ۱۹ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۴ ]
- وقایع نگار
- سه شنبه ۱۸ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۱۰ ]
1. روزِ بدیِ؛
اگر از من بپرسید روز بد یعنی زندگیِ بد. و زندگیِ بد حاصل فکر زیاد به جاده ایِ که هیچکس تَه ِ آنرا ندیده.
شنیده اید که زندگی جاده است؟ همۀ ما ماشین های کوچک ِ اسباب بازی ای هستیم که در آن [جاده] انداخته شده. من اَما همان ماشین ِ کوچکی اَم که به حال خود رها شده. بنزین تمام کرده و امیدی به بُکسل ندارد.
حس ِ رِخوَت بارِ به کف نشسته شدگی اَم دل خودم را هم زده.
حُناقِ یک روزه اَم تکانی به خودش داده، گفته: "همچین بد هم نیستا... روز بعد و بعدتر هم به همین گَند ادامه می دهم!"
از عُمق به ته رسوب کرده ام. هرچه بدو بدو می کنم، به چیز جدیدی نمی رسم.
روزۀ سکوت م ادامه دار شده و به همه اعضا و جَوارِح م نفوذ کرده.
مغزِ وِراج من که افتخار نمی داد از منبر پائین بیاید حالا خواب ِ خواب است. که اگر تَق تَق ِ حرفتان باعث ِ بیداری اَش شود با واکنش ِ عصبی اَش از طریق ِ چشم های گِرد شده و دندان قروچه های مُمتدم مواجه می شوید.
درک ِ خُنثی شدگی اَم از تصورِ غُرغُر و نِق زدن های روزمره اَم ترسناک تر است.
دوست دارم نیست شوم وقتیکه دوست ندارم و دوست داشته نمی شوم.
2. پریسا را دیدم.
به لُطف ِ Yahoo، به محض گیرِ سه پیچِ حوصله ام. پس از 10 ماه.
پریسا را به شِکلِ گُربه تصور می کنم.
آرام، ملوس و باظرافت.
با این خصوصیات عجیب نبود در اِکیپ سه نفره مان محبوب پسرها باشد. [همیشه] بر عکس ِ من و تینا که رفتارمان چشم را می زد از بَس که لوس و لَوَند نبودیم. [!]
لَوَند بود و Face ِ فوق العاده دخترانه ای داشت. حالا پس از مدت ها با دیدن قیافه اَش فکر می کردم پریسا آنطورها که آن وقت ها تصور می کردم، خوشگل نبوده. جذُاب بوده.
یاد آن وقت ها اُفتادم که تا پدرام زنگ می زد پریسا فیوزِ نشستن می پَراند و با یک پَرِش ِ قهرمانانه به سمت موبایل خیز بر می داشت. آن وقت من و تینـا یک طورِ خاص بدجنس می شدیم و هرهر می خندیدیم اما از صمیم قلب او را دوست داشتیم.
پریسا موجودِ بی آزاری است که بی آزارها را هم دوست دارد.
برای همین هم هنوز که هنوز است گیاه خوار است.
چندین گربۀ خیابانیِ مریض را به سرپرستی گرفته و به شدت طرفدارِ رژیم و ورزش است.
تینـا معتقد بود پریسا حرص درآر است.
هرروز یک حیوان را به خانه می آورد و صبح های کَله سحر می رفت تا دور تا دور پارک را بدود. آن وقت ما در تختخواب با یک چشم خواب و با چشم دیگرمان خیره به موبایل بودیم.
با این حال دیشب همه چیز تغییر کرده بود.
پریسا دغدغه های پیش را هنوز داشت اَما برعکس ِ شق و رق بودن ِ همیشگی اَش خودش را وا داد: "با پدرام به هم زدم. سرد شدیم. من سرد شدم. او هم... دیگر کاری به کار هم نداشتیم."
وا رفتم.
لبخندِ گَل و گشادم جمع شد و پلک م پرید. در مغزم Oh My Gosh ِ بزرگی نقش بسته بود.
"خب..."
"هیچی. با میلاد دوست شدم اما... نشد. یک ماه است که Cut کردیم. پسر فوق العاده ای بود اما نشد. خواست روابط م را محدود کنم، کردم اما جواب نداد. اذیت شد. اذیت شدم. هر دو رفتیم.
تو چی؟ هنوز با امیری؟"
"به هم نزدیم."
"Aw، پس خیلی رابطۀ..."
دوست نداشتم بشنوم. آواز دُهُل بود.
تو چه می دانی من به دوست داشته شدن اَم شک داشتم. دارم.
- وقایع نگار
- شنبه ۱۵ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۱۳ ]
1. تَعَجُب ندارد!
نه، اصلاً نعجب ندارد!
وقتیکه مشغول ِ بالا و پائین کردن ِ Instagram بودم، ناگاه Ta-Da [!] به یاد ِ "ب" ِ خطرناک ID را سِرچ کردم و دیدم "ب" ِ خطرناک In Relationship With "ر" شده.
با خودم گفتم خُب "ب" هم قاطی ِ خروس های دهه 90ی شد!
دلم نیامد موضع را بدون سِرچ کردن حول ِ شخصی به نام "ر" تَرک کنم ولی با دیدن "ر" به این نتیجه رسیدم: "کبوتر با کبوتر، باز با باز..."
"ر" هم شبیه "ب" خطرناک است!
دروغ چرا... خُنثی بودم. فکر به هم تیم شدن ِ خطرناک ها ذهنم را پَرت کرده بود.
"ر" Baby Face بود و با "ب" با آن تیپ ِ نیمچه پسرانه اَش همخوانی داشت.
ناخودآگاه یاد ِ آخرین مکالمات ِ مان افتادم. به هم می پَریدیم.
"چت شده انقدر سردی؟..."
"هیچی، فقط سرم درد می کرد."
خُب... حتماً سردرد دارد! خسته است... بیچاره! حتماً موضوع سَر ِ مادیات است. اعصاب خوردی ِ حاصل از قرض های میلیونی اَش به عمو که هیچوقت برگردانده نشد.
"خیلی خُب. هرطور راحتی... استراحت کن!"
به خَریت هایم که فکر کردم، مُشمَئز شدم.
2. تَعَجُب دارد یا ندارد؟
هنوز نمی دانم.
اگر سَر ِ "ب" با آن همه سردی شَک می کردم، سَر ِ "آ" باید چگونه شَکَم می بُرد؟
حقیقتاً من هیچوقت "آ" را جدی نگرفتم.
"آ" برایم نمونۀ یک انسان ِ پیش ِ پا اُفتاده بود.
خودش هم می گفت: "من دخترهای زیادی را دیده اَم ولی هیچوقت رابطه اَم را با کسی جدی نکردم چون هیچ کدام شان چیز ِ به خصوصی نداشتند که مُتمایزشان کند."
"آ" زمان ِ زیادی را برای شناختن من صرف کرد.
هربار که توی ذوق ِ آن مرحوم می زدم، با شوق ِ بیشتری برای بار ِ دیگر تلاش می کرد.
"آ" می خواست...
ولی من نه.
چون من در رابطه با او به نتیجۀ خودش دربارۀ خودش رسیده بودم.
"هیچ نکتۀ مُتمایزی برای ادامۀ رابطه نداشت... به چه اُمیدی باید؟"
هروقت که این را می گفتم مُصِرانه سر تکان می داد که نه، باید!
باید همدیگر را ببینیم. باید برای همدیگر وقت بگذاریم. باید راه را برای همدیگر هَموار کنیم.
"آ" عشق ِ کوچه پَس کوچه های اِنقلاب و ولیعصر بود. قرار می خواست و نمی دانست من فرار را بر قرار ترجیح می دهم.
گذشت و...
حالا می شود حدس زد که بالاخره فهمید که جنس مان یکی نیست و همه عُمر مُزَخرَف نمی گفتم.
"آ" با آن گیس های بلند ِ هُنری بیشتر به درد ِ قاب کردن می خورد تا این که دست در دست َش بلند شوی خیابان های پائیزی ِ ولیعصر را با آن Theme رُمانتیک قدم بزنی.
معلوم بود که اُمید هرگز همه جا پیروز نمی شود.
اُمید به هیچ از من، اُمید به پوچ رابطه ای که نمی خواست شکل بگیرد، اُمید به همین هیچ و پوچ ها...
عکس ِ یک جُفت دست را که دیدم، غبطه نخوردم. خوشحال نشدم. ناراحت هم نشدم.
رفتن ِ من که رفتن نبود.
من نیامده بودم که بروم.
قصد ِ ماندن هم نداشتم.
ولی دوست داشتم بگویم: "دیدی؟ چیزی نداشتی که مُتمایز شوی..."
- وقایع نگار
- شنبه ۱۵ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۱۱ ]
سکانس اول/
در ِ ماشین ِ دربست را به شِدَت به هم می زنم. فرصت نمی کنم به سَر و وضع َم حتی نگاه بیاَندازم. نمی دانم ساعت چند است ولی از تاریکی شب و نور رفت و آمد ِ پُر ازدحام مَردُم حدس می زنم یکی دو ساعتی از آمدن او بیشتر گذشته باشد.
کیف را از روی دوش بر می دارم و شال َم را روی سر مُرتب می کنم. ماشین مان دَم ِ در خانه پارک شده. دست روی کاپوت می کِشم و همزمان سرم را بالا می کنم. به دنبال نور ِ پَشت ِ پنجره مان چشم می گردانم. دستم می سوزد از این همه داغی...
انگار که از زود آمدن َش و تاخیر خودم هُل بَرَم داشته باشد، در خانه را با ضربه و فشاری باز می کنم و منتظر آسانسور نمی ایستم. پله ها را دو تا یکی تُند تُند بالا می روم.
کلید در قفل می چرخانم. در باز و اندام ِ او در چارچوب ِ آشپزخانه نمایان می شود.
سرم را پائین می اندازم. سلام ِ آرامی می کنم که جواب ندارد. مقابل َم می ایستد. دست ها را به موازات هم بر می دارد و روی سینه گره می زند: "کجا بودی؟"
"بیرون..."
"بیرون؟"
"خرید با دوستم..."
در حالی که با تحقیر به مانتوی جلو باز و شال ِ از سر سُر خورده اَم اشاره می کند، دور می شود. دور و دورتر...
"با این سَر و شکل؟!"
سکانس دوم/
تصویری گُنگ از دوران کودکی اَم به یاد آورده اَم.
این تصویر از پُشت ِ سَر گرفته شده...
یعنی انگار دوربین در دستان ِ من است که از کودکی ِ من در حال ِ فیلم برداری است.
موهایم کوتاه ِ کوتاه. روبرویم دیوار. کنارم یک عروسک گربه ای ِ صورتی که روی تخت نشسته ایم با هم حرف می زنیم.
"کجایی؟ سه ساعته دارم دنبالت می گردم..."
صدای خشمگین ِ او است که مرا از آن حال و هوای تکراری در آورده. من خشمگین تز از او داد می زنم: "همه َش باید وَر ِ دل تو باشم؟"
"چقـــــــدرَم که تو همه َش وَر ِ دل منی! از صبح تا شب نشد وقتی بر می گردم تو این خراب شده ببینمت! هر روز با یکی..."
بُراق می شوم که حرف َش را قطع می کند.
بلند می شوم. عصبی تر از همیشه فریاد می زنم: "هیچ پُرسیدی برای چی؟ برای اینکه تو هیچ بویی از این خراب شده نبُردی! هست و نیستت یکی ِ . برای کی باشم؟!"
سکانس سوم/
دسته ای از موهای کوتاه شده اَم را کنار ِ گوش آورده و دور انگشت می پیچانَم. به خاطر ندارم این عادت ِ کوفتی اَم را از کِی تا به این سِن کشانده ام.
به دنبالۀ این افکار پوچ نوک موها را به زیر بینی ِ باریک و قوز دارَم می کِشم. بوی خوش ِ شامپو مرا از فکر ِ دوباره آراستن باز می دارد.
لحظه ای از تصور ِ دیوانه کردن او یک مرد دیگر سرمست شده، لبخندزنان دست زیر ِ چانه می بَرَم و محو اُفُق می شوم... خیره به شمعدانی های گُلدان ِ روی ایوان، انگشت اشاره ام را روی دستۀ فنجان قهوه قفل می کنم که ناگاه صدای لرزش ِ گوش خراش موبایل مرا به خودم می آوَرَد.
اسم ِ او یک مرد دیگر برای لحظه ای تپش ِ قلب َم را دو چندان می کند. خنده اَم گرفته اما خودم را جمع و جور می کنم. انگار که دارم به خودم نهیب می زنم: "چته توام...خودتُ جمع کن! فقط یکم بیشتر از او به تو توجه کرده..."
موبایل را لمس می کنم. پیامک باز می شود: "دیگر هیچ وقت منتظر نمان! حق تو تنهایی با ذهن بیمارت است..."
سکانس چهارم/
حتی اگر ماهی باشم و آب رویَم بریزی... غرق می شوم.
باریک انگشتان تو آب از لیوان سرازیر کرده روی سر و صورت من می پاشَند.
دیرگاهیــ از آن زمستان ِ تلخ و گزنده گذشته...
و من هنوز با داستان ِ او یک مرد دیگر کنار نیامده ام. حتی خودم [!].
هر روز و هر شب با کابوس ها دست و پنجه نرم می کنم و لام تا کام سخن از آن ماجرا بر زبان نرانده اَم.
که ای کاش می شد حرف زد.
طاقت ِ دیدنت را هم ندارم.
به خودم باشد می خواهم از صبح تا صبح ِ روز دیگر خودم را در اُتاقک حبس کنم و فکر کنم که چــــی شد؟ چـــــرا شد؟...
به خودم فکر کنم...
به تو...
به او یک مرد دیگر...
و او یک مرد دیگر...
و او یک مرد دیگر...
گریه اَم می گیرد. دست های لرزان َم را مقابل صورت َم می گیرم. دست هایم را با زد و خورد از صورت َم جدا می کنی که فقط ببینی اَم.
زیر ِ لب می خوانی: "احمق... احمق... احمق..."
سر تکان می دهم، با تو همراه می شوم: "احمق... احمق... احمق..."
سکانس پنجم/
می نویسم [برای تو] -
با خودم صادق شده اَم.
با تو صادق شده اَم.
او یک مرد ِ دیگر چیزی داشت که تو هرگز نداشتی.
حتی اگر به نقش بازی کردن...
او یک مرد ِ دیگر به من چیزی داد که تو هرگز ندادی.
او یک مرد ِ دیگر رفت...
اما با رفتن ِ او من هم رفتم.
"دیگر هیچ وقت منتظر نمان! حق تو تنهایی با ذهن بیمارت است..."
+ داستان ِ من نیست اَما دور نیست...
+ کسی از نیل خبر دارهـ ؟
+ من با این آهنگ Overdose میـ کنم.
- وقایع نگار
- جمعه ۱۴ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۷ ]
تنفر ِ من از تو نسبت به تعریفت دربارۀ مسائل ِ مؤنث جات ریز و مو رابطۀ فوق ِ مُستقیمی داره.
+نِکبَت!! :|
- وقایع نگار
- پنجشنبه ۱۳ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۱۱ ]
- وقایع نگار
- سه شنبه ۱۱ اسفند ۹۴
- نظرات [ ۲ ]
- سمفونی صد و نود و سوم: خیالات مغشوش
- سمفونی صد و نود و دوم: واژه به واژه درک کن
- سمفونی صد و نود و یکم
- سمفونی صد و نودم: خصوصے |1|
- سمفونی صد و هشتاد و نهم: بوت [بوی تو]
- سمفونی صد و هشتاد و هشتم: غریبه تر از هفت پشت آشنا
- سمفونی صد و هشتاد و هفتم: پُرروش نکن!
- سمفونی صد و هشتاد و ششم: حال زار کودک درون
- سمفونی صد و هشتاد و پنجم: نامه ای به فرزند در آن سوی ماورا
- سمفونی صد و هشتاد و چهارم: می شود فاش همه
- دی ۱۳۹۵ ( ۱ )
- آذر ۱۳۹۵ ( ۲ )
- آبان ۱۳۹۵ ( ۲ )
- مهر ۱۳۹۵ ( ۷ )
- شهریور ۱۳۹۵ ( ۱۳ )
- مرداد ۱۳۹۵ ( ۸ )
- تیر ۱۳۹۵ ( ۱۵ )
- خرداد ۱۳۹۵ ( ۱۱ )
- ارديبهشت ۱۳۹۵ ( ۷ )
- فروردين ۱۳۹۵ ( ۵ )
- اسفند ۱۳۹۴ ( ۱۲ )
- بهمن ۱۳۹۴ ( ۱۰ )
- دی ۱۳۹۴ ( ۱۸ )
- آذر ۱۳۹۴ ( ۱۴ )
- آبان ۱۳۹۴ ( ۲۲ )
- مهر ۱۳۹۴ ( ۱۴ )
- شهریور ۱۳۹۴ ( ۶ )
- مرداد ۱۳۹۴ ( ۳ )
- تیر ۱۳۹۴ ( ۱۹ )
- خرداد ۱۳۹۴ ( ۴ )
- سمفونی صد و شصت و یکم: Daddy تُخس My
- سمفونی صد و پنجاه و هفتم: #بے پدر
- سمفونی صد و شصت و سوم
- سمفونی صد و پنجاه و نهم: Congratulations To A&R
- سمفونی صد و شصت و چهارم: باریدم
- سمفونی صد و چهل و پنجم: "بختیاری بودن" Be Proud Of
- سمفونی صد و پنجاه و یکم: وحشت در پارک سوزنے
- سمفونی صد و پنجاه و چهارم: من و تو
- سمفونی صد و پنجاه و ششم: یاس
- سمفونی صد و پنجاه و سوم: You Is Good
- سمفونی پنجاه و هشتم
- سمفونی چهل و ششم: نخوان مرا
- سمفونی صد و چهل و ششم
- سمفونی صد و پنجاه و پنجم: و باز غم
- سمفونی صد و چهل و هشتم: مرگِ بدی
- سمفونی صد و چهل و پنجم: "بختیاری بودن" Be Proud Of
- سمفونی نود و نهم: جُنون ِ همبرگری!
- سمفونی شصت و هشتم: ع
- سمفونی صد و پنجاه و یکم: وحشت در پارک سوزنے
- سمفونی پنجاه و سوم: یادم هست! یادت نیست؟
- سمفونی صد و پنجاه و یکم: وحشت در پارک سوزنے
- سمفونی شصت و دوم: 00:20
- سمفونی صد و چهل و ششم
- سمفونی صد و پنجاه و پنجم: و باز غم
- سمفونی صد و چهل و سوم: بی ثباتی
- سمفونی نود و نهم: جُنون ِ همبرگری!
- سمفونی هشتاد و ششم: زن ِ بدموقع
- سمفونی صد و چهل و هشتم: مرگِ بدی
- سمفونی شصت و هشتم: ع
- سمفونی نود و دوم: محض ِ بیخودی